“Mijn taak is nog niet af”
Hanny van Noorloos (85) woont bij Vitalis Berckelhof. Haar levensverhaal leest als een meeslepende novelle. Toch straalt Hanny vooral levenslust en positiviteit uit. “Ik kan niet in een hoekje gaan zitten. Ik ben altijd bezig.”
Een taak in het leven
Als jong meisje kreeg Hanny een ernstig ongeluk. Ze vertelt: “Vanaf dat moment wist ik: ik ben er nog om anderen te helpen.” Die overtuiging is haar hele leven een leidraad gebleven. "Of het nu gaat om een broek repareren of gewoon even luisteren. Ik wil er zijn voor anderen.”
De rode draad: handwerken
Handwerken is een constante in Hanny's leven. Haar moeder leerde haar al jong leren. "Ik was vijf toen ik mijn eerste naaimachine kreeg. Mijn moeder zette die op een plank en leerde mij haken, breien en naaien."
Die liefde voor handwerk hield nooit op. Bij Berckelhof zat Hanny jarenlang achter de naaimachine. Ze hielp anderen met verstellen en maakte kledingstukken voor mensen die het minder breed hadden. "Dat is iets wat ik graag doe: iets moois maken en tegelijk iemand helpen."
Positief blijven
Ondanks de tegenslagen bleef Hanny optimistisch. "Ik heb vaak in het ziekenhuis gelegen. Artsen zeiden soms dat ik nog maar kort te leven had. Maar ik ben er nog steeds. Je moet niet in een hoekje gaan zitten. Natuurlijk heb ik wel eens een bui, maar je moet door."
Ze lacht: "Mijn taak is nog niet af hoor. Ik moet minstens 118 worden. Dat is de oudste vrouw ter wereld. Er zijn nog genoeg broeken te verstellen."
Hanny van Noorloos
"Ik moet minstens 118 worden. Dat is de oudste vrouw ter wereld."
Een voorbeeld voor anderen
Wie Hanny ontmoet, merkt meteen haar warmte en humor. Ze geniet van contact, helpt anderen waar ze kan en blijft creatief bezig. Haar verhaal laat zien dat ouder worden ook betekent: doorgaan, aanpassen en vooral het goede blijven zien.
"Ik vind het fijn dat ik nog steeds iets kan betekenen. Zolang dat zo is, ben ik gelukkig."